4 oktober 2024
De weg naar het Amsterdams Kleinkunst Festival
Het verhaal van n00b begint niet op een groot podium of met een prestigieuze prijs. Het begint op de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunst Academie, waar twee studenten elkaar ontmoetten die allebei een beetje anders waren dan de rest. Laura Bakker en Isabelle Kafando deelden een liefde voor absurdistische humor, voor muziek, en voor het vertellen van verhalen die niet in een hokje pasten.
Tijdens hun studie werkten ze aan allerlei projecten, soms samen, soms apart. Maar ergens halverwege begonnen ze te beseffen dat ze samen iets konden maken dat ze alleen niet konden. Hun humor vulde elkaar aan, hun zwaktes werden opgevangen door de sterktes van de ander. Het voelde als een match.
In juni 2021 studeerden Laura en Isabelle af. Dat was al bijzonder op zich: afstuderen in een tijd waarin theaters net weer open gingen na de lockdowns, waarin niemand precies wist hoe de toekomst van live entertainment eruit zou zien. Ze hadden geen idee wat er zou komen, alleen de wens om samen iets te maken.
De Top Naeff Prijs
Vlak voor hun afstuderen gebeurde er iets onverwachts. Ze wonnen de Top Naeff Prijs, een prijs die de opleiding uitreikt aan de meest veelbelovende afstudeerders. Het was een enorme verrassing en een bevestiging dat ze op de goede weg waren.
Die prijs gaf hen het vertrouwen om door te zetten. Ze besloten om mee te doen aan het Amsterdams Kleinkunst Festival, een van de belangrijkste springplanken voor nieuw cabarettalent in Nederland. Het festival wordt georganiseerd door de Kleinkunstacademie in samenwerking met theaters en is voor veel cabaretiers de plek waar hun carrière echt begint.
Voorbereiding en twijfel
De maanden voor het festival waren intens. Laura en Isabelle werkten aan een programma van dertig minuten, schreven en herschreven scenes, repeteerden tot ze niet meer konden. Tegelijkertijd twijfelden ze constant. Waren ze wel goed genoeg? Paste hun humor wel bij wat de jury zocht? Waren ze niet te anders, te eigenzinnig?
Die twijfel hoort erbij, hebben ze later geleerd. Iedereen die iets creatiefs maakt kent die stemmetjes die zeggen dat het niet goed genoeg is. Het kunstje is om die stemmetjes te erkennen maar er niet naar te luisteren. Gewoon doorgaan, blijven maken, en vertrouwen op je eigen visie.
De finale
Het moment dat ze hoorden dat ze in de finale zaten, was surrealistisch. Plotseling stonden ze tussen de andere finalisten, allemaal getalenteerde makers met hun eigen unieke programma's. De spanning was voelbaar, maar ook de kameraadschap. Uiteindelijk gun je het iedereen, want je weet hoe hard iedereen heeft gewerkt.
De finale zelf was een roes. Ze speelden hun programma, probeerden niet te denken aan de jury in de zaal, en gaven zich over aan het moment. Achteraf konden ze zich nauwelijks herinneren wat er precies gebeurd was. Het ging voorbij in een flits.
Het moment
En toen werden de prijzen aangekondigd. Eerst de publieksprijs. Die ging naar n00b. Laura en Isabelle konden het nauwelijks bevatten. En toen de juryprijs, de Wim Sonneveld Prijs. Ook voor hen. Ze stonden op het podium, verdoofd van geluk en ongeloof, met twee prijzen in hun handen.
Dat moment veranderde alles. Plotseling waren ze niet meer twee pas afgestudeerde studenten die hoopten ooit iets te kunnen betekenen in de cabaretwereld. Ze waren winnaars van het Amsterdams Kleinkunst Festival, met alle deuren die dat opent.
Wat er daarna kwam
Na het festival ging alles snel. Ze kregen aanbiedingen om te spelen, werden benaderd door producenten, en begonnen te werken aan hun eerste avondvullende voorstelling. Binnen twee jaar stonden ze in theaters door het hele land, wonnen ze de Neerlands Hoop, en bouwden ze een publiek op dat met hen meegroeit.
Maar het fundament werd gelegd in die tijd voor het festival. De uren in de repetitieruimte, de twijfels die ze overwonnen, de keuze om trouw te blijven aan hun eigen humor. Zonder dat alles was er geen n00b geweest.
Als je terugkijkt op die periode, zijn Laura en Isabelle vooral dankbaar. Dankbaar voor de opleiding die hen vormde, voor de mensen die in hen geloofden, en voor het festival dat hen een podium gaf. En dankbaar voor elkaar, want samen sta je sterker dan alleen. Zeker als je allebei n00bs bent.